Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Dedal i Ikar - Analiza i interpretacja

Już sam tytuł jest bezpośrednim nawiązaniem do starożytnego mitu o Dedalu i Ikarze. Dedal skonstruował skrzydła, na których chciał wraz z synem Ikarem uciec z Krety. Skrzydła były zrobione z piór zlepionych woskiem, dlatego nie można było na nich wznieść się zbyt blisko słońca, którego promienie roztopiłyby wosk i zniszczyły skrzydła. Dedal, świadom zagrożenia, poinstruował syna, by leciał na bezpiecznej wysokości. Niestety Ikar nie posłuchał ojca i kiedy zbytnio zbliżył się do słońca, skrzydła rozpadły się, a on sam runął w morze. Ten właśnie moment uwiecznił na swoim obrazie zatytułowanym „Upadek Ikara” Peter Bruegel.

Mit o Dedalu i Ikarze został w wierszu Herberta odwrócony. To Ikar jest tym twardo stąpającym po ziemi realistą, który bezustannie zwraca się ku pewnemu gruntowi: „Oczy jak dwa kamienie wracają prosto do ziemi”. Ikar tęskni nawet za cierpieniem, nieodłącznie towarzyszącym życiu na ziemi: „nogi drętwieją i tęsknią do kolców i ostrych kamieni”. Nie sprawia mu radości snucie marzenia i bujanie w obłokach: „nie mogę patrzeć się w słońce tak jak ty patrzysz się ojcze (…) Ramiona bolą ojcze od tego bicia w próżnię”. Dedal z kolei jest w utworze przedstawiony jak marzyciel, spoglądający na świat oczyma artysty:
„ziemia jest misą cieni Patrz tutaj grają kolory
pył się unosi znad morza dymy idą ku niebu
z najszlachetniejszych atomów układa się teraz tęcza”.

Stara się zaszczepić w synu miłość do marzeń, chce aby ten oderwał się od spraw ziemskich i oddał fantazjom, dzięki którym życie jest piękniejsze i znośniejsze. Przez projektowanie marzeń Dedal rozumie poezję, która pozwala dostrzegać piękno. Skrzydła to proces tworzenia, który pozwala artyście wznieść się ponad codzienność. Równocześnie napomina syna, by mimo wszystko nie zapomniał się w akcie twórczym: „Idź synku